เมื่อไหร่ก็ตามที่เรารู้สึกรักใครสักคน
ก็จงสร้างห้องที่น่าอยู่อย่างนั้น คืนกลับไปสักห้อง...

"ความรัก" เป็นเหมือนห้องๆ หนึ่งของชีวิต
เป็นห้องที่กว้างขวาง...น่าอยู่...
มีพื้นที่มากพอที่จะให้เราทำอะไรก็ได้

และ… เ ป็ น อ ะ ไ ร ก็ ไ ด้
แข็งแรงพอที่จะรองรับความเป็นตัวตนที่แท้จริงของเรา
เป็นห้องนั่งเล่น ที่มีมุมสบายๆ ให้เราได้นั่งเหยียดเท้า
เอนหลังอ่านหนังสือเล่มโปรด ขณะที่กลิ่นกาแฟหอมๆ
อวลอุ่นท่ามกลางเสียงเพลงไพเราะ

เมื่อใครสักคนรักเรา
เขาก็จะสร้างห้องๆ นี้ให้เรา
เป็นห้องที่ถูกสร้างขึ้นมาด้วยความเข้าใจและยอมรับ
เพื่อจะให้เป็นที่ที่เราอยู่ได้อย่างสบายที่สุด
ผ่อนคลายที่สุด

เมื่อไหร่ก็ตามที่เรารู้สึกรักใครสักคน
ก็จงสร้างห้องที่น่าอยู่อย่างนั้น
คืนกลับไปสักห้อง...
เพื่อให้ทั้งสองคนได้พักผ่อน
อยู่ในห้องของ "ความรัก" อย่างสุขใจ

รักกัน  ดีกว่า  เกลียดกัน

เข้าใจกัน   ดีกว่า  ขัดแย้งกัน

สามัคคีกัน  ดีกว่า ทะเลาะกันอย่างไรเหตุผล

ฟังแล้วใช้สมองคิดไตร่ตรอง  ดีกว่า ฟังอย่างเดี่ยว(แบบโง่ๆ)

ในห้องหนึ่งของความรัก ดีกว่า ไม่มีสักห้องให้เสียใจ 

(ความรักไม่ได้มีแต่คนที่รู้ใจ อย่างเดี่ยวนะค่ะ รวมถึง พ่อ แม่ และคนที่ดีกับเราด้วย เราควรแคร์ ความรู้สึกเขาบ้าง เวลาที่จะทำอะไรลงไป)
 
เราอาจจะแก้ไขสิ่งที่ทำลงไปแล้วไม่ได้ แต่เราแก้ไขความรู้สึกเราได้ และจำไว้เป็นบทเรียน เรื่องโง่ๆจะได้ไม่เกิดขึ้นอีก

...
.......
..........Every moment is a golden one for him who has the vision to recognize it as such.

ทุกชั่วขณะคือโอกาสทองสำหรับคนที่มองเห็นมันเป็นเช่นนั้น

Henry Miller
(1891 - 1980) 

ปล. ไปก็อปของเพื่อนมาอีกที ชอบๆๆๆๆค่า ^^